Harmen en Marijke in Togo

Weer thuis

2010-08-08T16:31:00.005+02:00

Na een prachtig half jaar in Togo zijn we weer thuis! Weer even wennen aan de strakke wegen, heel de dag Nederlands spreken, naar een prachtige supermarkt, koken, in ons eigen flatje slapen in Nijmegen. We vinden het heel leuk om iedereen weer te zien en te horen hoe het met iedereen is. We kwamen terug op het vliegveld in Brussel en daar stonden Reinier, Willianne en Guido met een groot spandoek ons op te wachten... Het is het raar om te zien dat na een uurtje thuis te zijn het lijkt alsof je nooit bent weggeweest. De tijd is echt omgevlogen. Afgelopen week ben ik met mijn broertje Guido rond gaan reizen met de trein door Nederland, ik ging naar het Naturalis in Leiden in de veronderstelling dat ik dit afgelopen half jaar een stuk ouder en wijzer geworden ben. Nou dat was een deceptie: ik kreeg een toegangskaartje van 13-17 jaar... Dus echt veranderd ben ik waarschijnlijk niet. Vandaag gingen we naar onze eigen gemeente in Nijmegen en dat was echt heel erg leuk: iedereen was heel enthousiast en het was heel leuk om iedereen terug te zien en te genieten van dienst!
Morgen ga ik (Marijke)weer aan het werk: ik ben heel benieuwd hoe het zal zijn om hier in Nederland weer te werken. Ik mis de mensen van Mercyships wel: vandaar nog een leuke groepsfoto op de site.

Deze foto is een beetje klein maar van heel de crew van Mercy Ships (wij staan rechts boven in de hoek, met een vergrootglas is het wel te ontdekken)
Ik (Harmen) ben ook weer begonnen met werken. Het is weer heerlijk om achter een bureautje te zitten. Dat wendt wel weer heel snel moet ik zeggen!
We willen iedereen ontzettend bedanken voor het meeleven, de reacties, gebeden e.d. Heel fijn om te weten dat er altijd mensen voor je bidden en meeleven. Wil je extra foto's, verhalen en impressies zien/horen, kom dan zeker een keer bij ons langs! Tot snel allemaal!

Hippo's!

2010-07-19T20:49:00.003+02:00

Afgelopen weekend ben ik (Harmen) met 2 andere "Mercyriders" (onze motorclub op Mercyships) naar het Noorden van Togo gereden om Nijlpaarden te bekijken. Dit was een mooie trip. Op de heenweg hadden we aardig wat pech. Terwijl we aan het rijden waren staken er opeens 2 geiten de weg over, ik kon ze nog net ontwijken, maar Scott reed vol op 1 van de geiten in. Hij reed met zijn voorband over de geit heen. De geit kon met wat spastische bewegingen ontsnappen tussen voor en achterband, maar Scott viel en de 3e (Todd) reed weer tegen hem aan. Zij hadden her en der wat wonden en Scott wou de geit aan het spit rijgen, maar ik vond het eigenlijk erg grappig. Dat maak je alleen in Afrika mee! Daarna hadden we nog 3! lekke banden, maar gelukkig kan iedereen hier wel een beetje aan de motor prutsen en kon dit overal weer verholpen worden.

Na een uurtje of 5 vertraging kwamen we aan. De volgende morgen zijn we er vroeg uit gegaan om de Nijlpaarden te spotten. We zagen ze liggen in het water en hebben een dik uur gewacht, maar ze wilden helaas niet uit het water komen.

Toen ik wat dichterbij sloop om een mooi kiekje te maken zwommen ze weg. Toch was het wel bijzonder om die zware jongens in de vrije natuur te zien. Op de fotoblog heb ik nog wat extra foto's gezet.

bijbaantje in de dental clinic

2010-07-15T19:40:00.005+02:00

Sinds 2 weken heb ik op de woensdagen een bijbaantje in de dental clinic. Ik vind het ontzettend leuk, maar of deze patiënt er ook zo blij mee is weet ik niet heel zeker. Zie foto:

Deze kies zat toch iets vaster als dat ik dacht. Ik hoop maar dat de patiënt mijn naamkaartje met de functie "Deck hand" niet gezien heeft. Naast de paar kiezen die ik mocht trekken, ben ik bezig met steriliseren, brood klaar maken voor de patiënten en assisteren. Het is erg tof om te zien waar Marijke al deze maanden mee bezig is geweest. Toch laat ik het behandelen verder toch maar aan haar over.

Verder waren Marijke en ik afgelopen dinsdag 4 jaar getrouwd. Voor een intiem fotoverslag zie fotoblog. Tot over 2 weken allemaal!

In Afrika...

2010-07-07T17:12:00.006+02:00

Zoals verwacht zijn er aardig wat verschillen tussen het werk in Nederland en Afrika. Op de onderstaande foto's laat ik wat grappige dingen zien:

Soms heb je 'toeschouwers' tijdens het behandelen....

gelukkig zijn ze meestal erg rustig vanwege een constante drankvoorziening

Afrikaanse assistente....altijd handig

Relschoppers en supporters

2010-06-30T20:28:00.005+02:00

Hierbij weer even snel een berichtje. Vandaag is onze laatste maand alweer ingegaan!! Eind Juli gaan we weer naar huis. Dan zijn we hier 6,5 maand geweest. Elke week beleven we weer nieuwe dingen, daardoor gaat de tijd erg snel. Deze week waren er grote rellen in Lome. De bevolking heeft geprotesteerd tegen de benzine prijzen die omhoog geschroefd zijn door de overheid. Er waren veel wegen geblokkeerd, her en der waren er branden en overal grote groepen protesteerde mensen. De politie treed hier een stuk harder op dan in Nederland. We hoorden van de dagwerkers dat er 3 mensen doodgeschoten zijn. Vlak bij is er met traangas geschoten e.d. Niemand mocht deze 2 dagen van het schip af. Marijke heeft dus ook niet kunnen werken woensdag en donderdag. Ook aanstaande vrijdag zijn er weer plannen om in opstand te komen. Wij willen dit weekend naar Ghana gaan, maar het is nog niet zeker of we het schip wel af mogen.

Als het wel lukt gaan we in Ghana naar de WK-wedstijd Ghana-Uruguay kijken op een groot scherm tussen de Ghana supporters. Op het schip is WK kijken erg leuk omdat er van elk land wel mensen zijn, we zitten bij de wedstrijden dus altijd met 2 kampen te kijken en elkaar te bekritiseren. Na de wedstrijd zie je de supporters van het ene land door het schip gaan met vlaggen, toeters en gejuich e.d. De supporters van het andere land zijn opeens nergens meer te bekennen... Het Hollandse voetbal-lied "het is stil aan de overkant" komt erg goed van pas!

In de kliniek

2010-06-22T12:56:00.005+02:00

Het gaat heel goed met het werk in de dental-clinic. Op dit moment zijn we met 4 tandartsen en het behandelen loopt erg voorspoedig. We behandelen zo'n 75 nieuwe patienten per dag en dan zijn we ook vaak nog op tijd klaar. Afgelopen maandag konden we zo zelfs aan alle mensen die in de rij stonden te wachten tickets voor een behandeling geven. In de afgelopen maanden hebben we heel erg veel bijzondere tandheelkundige problemen gezien en behandeld. Graag laat ik er wat foto's van zien. Hier zie je de tanden van een 16 jarige jongen die wel een heel erg grote overbeet heeft. Hij kon voor geen mogelijkheid zijn lippen op elkaar krijgen en zag er heel erg bang en teruggetrokken uit. We hebben zijn vier voortanden en het overmatige bot verwijderd en hebben een plaat laten maken met kunsttanden die in de juiste positie stonden. Het eindresultaat is erg mooi geworden.
Dit bovenstaande jongentje heeft de ziekte noma gehad toen hij een jaar of drie was. Dat is een infectieziekte waarbij door bacterien in de mondholte en een sterk verminderde afweer in korte tijd een deel van het gezicht weggeteerd wordt. Normaal gesproken sterven de meeste mensen die deze ziekte krijgen, soms overleven ze het en dan krijgen ze erg hard littekenweefsel. Bij dit jongetje is zijn onderlip weg en zijn onderkaak aan de bovenkaak vastgegroeid. Hij kan alleen zijn bovenlip bewegen en zijn tong. Omdat hij geen onderlip meer heeft liep er steeds wat speeksel uit z'n mond dat hij met een zakdoekje af zat te vegen. Ik heb een tandje waar hij last van had verwijderd en volgende maand wordt hij op het schip geopereerd om zijn kaken van elkaar los te maken en een onderlip te creeren. Op de fotoweblog zal ik nog wat foto's en verhalen zetten. Groetjes, Marijke

Even terug in Nederland...

2010-06-14T23:39:00.004+02:00

Misschien is het de oplettende lezer van deze weblog opgevallen... Het is de laatste weken wat stil geworden rond Marijke... Het is tijd geworden uit te leggen waarom. Een paar weken geleden kreeg ik plotseling een moeilijk bericht: Bij mijn moeder was borstkanker geconstateerd. Gelukkig kon ze heel snel een operatie krijgen... maar ik zat hier in Afrika, ver weg en kon niets doen.
Toen kwam er twee dagen voor dat ze geopereerd werd een buitenkansje, ik kon redelijk gemakkelijk terug vliegen naar Nederland en 10 dagen bij mijn moeder in Nederland logeren.
Zo gezegd zo gedaan, om 4 uur op donderdagmiddag stond ik nog Togolezen te behandelen, om 10 uur 's avonds was ik op het vliegveld en de volgende dag arriveerde ik alweer in Sliedrecht. Mijn moeder was erg blij verrast en de operatie is goed verlopen. Daarna volgde een spannende tijd omdat we op de uitslagen van de operatie moesten wachten, is de kanker uitgezaaid of niet.. Afgelopen vrijdag kwam het goede nieuws.. Alle onderzoeken waren goed, er zijn geen uitzaaiingen gevonden! Echt heel erg fijn! Zo zat ik in Togo, zo in Nederland en zo weer terug in Togo... Een vreemde ervaring. De eerste uren in Nederland moest ik wennen. Alles was zo groen, 120 km/u rijden op de rijksweg, een heerlijk glas koude frisse melk. Maar snel was alles weer heel normaal, alsof ik nooit weggeweest was. Even naar de supermarkt, heel de dag Hollands spreken. Ik heb ondanks de situatie een hele fijne tijd gehad, het was echt heel erg leuk om zo onverwacht familie weer te zien, wat heb ik een heerlijke broers en zussen! Gelukkig leefden heel veel mensen mee, bedankt voor het bidden allemaal! Maar goed, Harmen bleef in Togo en dat was wel even 10 dagen afzien.... Gelukkig ging het goed met hem, hij vermaakt zich altijd erg goed, hij sprong als eerste in het nieuwe zwembad zoals je ziet op onderstaande foto.

Celebration of Sight

2010-06-05T11:42:00.004+02:00

Vorige week zondag zijn Marijke en ik naar de 'zondagochtenddienst' hier op het schip in de ziekenzaal geweest. Dit is heel bijzonder. Je zit gewoon tussen de patiënten op de ziekenbedden en ziet om je heen allerlei pas behandelde mensen feest vieren. Dat is echt feest zeg: Zo was er een klein jongetje met beide handen in het verband, die hard aan het klappen was en elke keer dat zijn handen elkaar raakten zag je dat hij er last van had maar ging hij toch gewoon vrolijk verder. Of een andere jongen flink aan het dansen met behulp van zijn krukken e.d. Je ziet de ellende, maar de boventoon is blijdschap, omdat ze geholpen zijn.
De hele dienst zat er een ontzettend leuk ventje bij mij op schoot en het grappige was dat ik hem de vrijdag daarop weer zag bij de Celebration of Sight. Hij zat met zijn armen wijd in de verte al te roepen. Als je een patiënt een beetje leert kennen en je ziet hem opknappen geeft dat veel voldoening. Je ziet dat jongentje op de fotosite. Er is elke week een Celebration of Sight en dan wordt het feest gevierd van de mensen die blind waren en weer kunnen zien. Ook hier spat de blijdschap ervan af! Het was erg mooi om dit mee te maken. Verschillende mensen gaven hun getuigenis. 12 jaar blind geweest, 8 jaar niets meer kunnen zien, alleen maar schaduwen zien en nu... Thank God, I can see! Wauw wat een veranderingen. Grt. Harmen

Uitdelen voedsel

2010-05-28T14:00:00.003+02:00

Met 2 trucks, die helemaal doorzakten van het gewicht van het opgestapelde eten, zijn we gisteren naar een klein vissersdorpje in de buurt van het schip gegaan om dit uit te delen. Dit voedsel was voor het schip teveel en paste niet meer in de voorraadkamers. We hadden grote zakken met bloem, pakken melk, en soorten granenontbijt.

Hier zag je ook weer hoe ontzettend groot de behoefte is. We hadden de dag ervoor tegen wat mensen verteld dat we zouden komen en deze dag stond de hele kerk (we deden het in een kerkje) vol met mensen vanaf 9.00 uur smorgens. Wij waren wat later omdat we niet de juiste papieren hadden om het voedsel de haven uit te loodsen, maar dat was niet erg want dit gaf de pastoor daar de gelegenheid om deze mensen te vertellen dat ze niet alleen lichamelijk voedsel nodig hadden... Toen we aankwamen hadden we eerst een uur nodig om het geheel ordelijk te laten verlopen, want iedereen wou natuurlijk het eten hebben. Het was best lastig, maar ontzettend tof om te doen. Achteraf hebben we aan ongeveer 400 moeders, elk 2 liter melk, 5 kilo bloem en wat soorten ontbijtgranen gegeven. Ook konden we deze mensen bemoedigen, zegen, met hen zingen e.d. Toen we aankwamen stonden ze allemaal te juichen. Op een gegeven moment dacht ik dat ik Sinterklaas op pakjesavond was. Wat is het mooi om al die gezichten te zien. Toen we wegreden zagen we de eerste 15 minuten van onze reis overal zwaaiende mensen met pakken melk, bloem en ontbijt op hun hoofd. Je had er bij moeten zijn... Zie fotoblog voor extra foto's.

Jezus film

2010-05-21T16:44:00.003+02:00

Naast de praktische hulp die we via Mercyships geven aan de mensen hier, willen we ze ook heel concreet laten zien wat ons inspireerd. Zo ben ik (harmen) afgelopen dinsdagavond meegeweest met een groep van het schip om de Jezusfilm te laten zien in een dorpje hier in de buurt. Dit gebeurd elke dinsdagavond, vaak ook op vrijdagavonden en soms op zaterdag. We gingen met 8 man, een landrover, een groot scherm, een generator, een projector en de film naar het dorpje. We geven dit van tevoren altijd al aan en toen we aankwamen stonden er al hele rijen bankjes en stoelen klaar midden op een soort dorpsplein (van zand). Hier hebben we alles opgezet. Een van de medewerkers die uit deze buurt kwam en de taal spreekt begon met een kort preekje. (Veel dorpjes hebben een eigen dialect. In deze taal wordt ook gesproken in de film). Daarna werd de film aangezet, het was inmiddels donker en het heeft echt iets bijzonders om met zoveel mensen, buiten in het donker onder de palmbomen, de maan en sterren de film te kijken. Binnen de korste keren heeft iedereen een kind op schoot en hangen er tieners tegen je aan. Toen de film een tijdje draaide denk ik dat het hele dorpje (ongeveer 300 mensen) aanwezig was om te kijken. Iedereen leeft hier altijd buiten dus is dit een ontzettend goede mogelijkheid om hen wat te laten zien van het leven van Jezus.

Halverwege werd de film op pauze gezet en werd uitgelegd hoe je een persoonlijke relatie met Jezus kon krijgen. De mensen waren erg onder de indruk om te zien wat Jezus voor ons over heeft gehad en hoeveel hij om hen/ons geeft. Elke keer als er in de film iets bijzonders gebeurd, dan hoorde je de hele menigte oh's en ah's roepen. Het viel mij op dat het laten zien van de film heel erg leek op de inhoud van de film: Jezus die aan het spreken is voor groepen mensen, buiten, tussen de geiten, de visserboten en de hutjes in het zand e.d. Deze avond zag ik precies hetzelfde!

Ghana

2010-05-17T20:44:00.003+02:00

10 kilometer vanaf ons schip ligt de grens met Ghana. We zijn hier vorig weekend geweest. Benieuwd? Zie de fotosite voor een verslag hiervan.

Werken in de gevangenis

2010-05-14T15:58:00.005+02:00

Vandaag was een bijzondere dag. Ik ben met het dental-team gaan werken als tandarts in de gevangenis van Lomé.
Gisteren en de dag ervoor ben ik even erg ziek geweest. Een of ander buikloop-virus opgedaan in Ghana denk ik. Was echt heel erg balen omdat ze gisteren ook al in de gevangenis gingen werken en ik er gisteren niet bij kon zijn. Maar goed, vandaag was de koorts weg, het ging al een stuk beter en ik had bere veel zin om te gaan werken.
In de gevangenis was een ruimte waar ze gisteren de 8 stoelen hadden neergezet en spullen om tanden en kiezen te kunnen trekken. De ruimte was erg klein en erg warm maar goed, voor de gevangenen is het echt een kans om van hun pijnklachten af te komen dus ja... Ik lekker aan het werk, met een lamp op mijn hoofd, gaasjes als afzuiging en geen mogelijkheid om boren te gebruiken... het was even anders maar het liep gelukkig als een trein. In een uur hadden ik met mijn team (we werkten op 2 stoelen) al 12 patiënten afbehandeld. Even daarna gebeurde er iets raars, Er zouden nog zo'n 200 gevangenen zijn die hulp hadden gevraagd, er was gisteren een lijst gemaakt, maar er kwamen er geen meer opdagen. Wij allemaal vragen waar ze bleven, en uitzoeken wat er aan de hand was. Er werd ons verteld door de bewakers dat ze niet meer wilden omdat ze bang waren... Dat vond ik een erg vreemd argument want de mensen die ik behandeld had leken totaal niet bang(hier in Afrika is het met bang zijn voor de tandarts heel anders dan in Nederland...). Maar goed, wij tot 2 keer toe een oproep gedaan, toen kwamen er nog een handje vol mensen en uiteindelijk hebben we alles op moeten ruimen. We weten niet zo goed wat er nou aan de hand was, waarom de gevangenen niet kwamen, wilden ze echt niet of werden ze op een of andere manier tegen gehouden? Wij kunnen zelf niet bij de verblijven komen, er zitten nog twee poorten tussen en een ruimte voordat er een veld is met de rond de 2000 gevangenen. Toch heel raar, uiteindelijk vandaag maar totaal 44 mensen kunnen helpen , gisteren 101, terwijl we zo'n 200-250 in ons hoofd hadden. Het voelt een beetje machteloos dat we nou niet weten of we iedereen die wilde hebben kunnen helpen.
Voordeel was wel dat ik met mijn nog zwakke gestel, ik heb nog weinig binnen gehouden tot nu toe, weer vroeg thuis ben en even dit bericht kan typen.
Hartelijke groet uit Lomé, Marijke

Patientenverhalen

2010-05-10T20:08:00.004+02:00

Op deze blok vertellen we veel van wat wij allemaal meemaken, maar er zijn veel dingen die hier gebeuren en die we aan de zijlijn beleven. Daar wil ik nu graag wat van publiceren: Elke vrijdag is er hier bijvoorbeeld een feest voor de mensen die blind waren en nu weer kunnen zien (meer dan 200 mensen per week, dat is pas echt feest!) Daarnaast worden er veel operaties verricht, hieronder een verhaal van Edoh, een patient met een tumor die al eerder geholpen is door MercyShips en die we nu weer bezocht hebben. Dit soort verhalen zien we dagelijks om ons heen. Het is geweldig om te merken dat God zeer reeel is en dat hij mensen gebruikt om doorheen te werken. God is een God van wonderen! "Op bezoek bij Edoh":

A sweet, gentle young woman walked forward, holding a beautiful bouquet of flowers. Thirty joyful family members joined her in welcoming the visitors from Mercy Ship. This was Edoh - a life restored by mercy.
Edoh is the youngest of six children. When she was about four years old, her eye became very red and began to swell. Her mother, Afua, desperately tried to find help, going from hospital to hospital in Togo and Ghana. But no one could help her little girl.
By the time Edoh was nine, a massive facial tumor had displaced her left eye, distorted her cheek and mouth, and left her teeth protruding at odd angles from the edges of the mass. She struggled to eat and breathe. The tumor was literally stealing the breath of life from her - she was slowly suffocating.
Then Afua heard about a hospital ship, a Mercy Ship, that had arrived in her country to offer free medical care. So, she took Edoh to the screening.

A huge crowd of six thousand crushed into the stadium in Togo, almost tearing off the gate. These desperate people were living lives of misery and rejection because of their abnormalities - viewed as a curse in their culture. Unable to work, or even live in society, they saw Mercy Ships as their only chance to have a normal life. They wanted a chance for a free surgery, the chance for a miracle.
But in the midst of all that suffering and desperate longing, mercy raised its head. A little girl's gasping struggle to breathe captured the attention of the crowd. Arms of compassion - some weak and some strong - lifted Edoh and passed her to the front of the long line.
Edoh remembers that moment - the moment that changed her life forever. She recalls, "I remember being lifted over the heads of the crowd and being passed along to the gate. A nurse saw me and said, 'This is the type of surgery we need to do.'"
And that day Edoh received an appointment card for surgery ... an appointment to receive life instead of death.
The doctors warned Afua that this was a difficult, risky case. But she wisely replied, "God gives children; God can take away. We will give it all to God and go ahead with the surgery."
And her faith was rewarded. Edoh returned home to a very surprised community. "It's a miracle!" they exclaimed. And they held a big party to celebrate.
A year later, Dr. Luer Koeper, a maxillofacial surgeon, who had helped to remove the tumor, took Edoh to Germany for a second surgery on her lip. Then in 2003, she had another surgery on her lower eyelid.
And now, 15 years after her first surgery, this "walking miracle" was welcoming Mercy Ships volunteers to her village.

Edoh happily described the transformation in her life. She recalled how she used to stay away from people. She couldn't go to school. She became very shy, hiding in her home. But now she can go everywhere - including school.
In fact, Edoh is a good student. After she completes her secondary education, she wants to become a nurse to help others - just like the dedicated Mercy Ships volunteers helped her.
The celebration arranged by the family continued at the "cascade," a beautiful waterfall that roars down the mountain behind Edoh's home. There, her brothers played their native drums, and everyone sang praises to God for His mercy toward Edoh.
A smiling Edoh added, " If it wasn't for the Mercy Ship, maybe I would be dead. Mercy Ships changed that. I used to look in the mirror and feel pity for myself. But now I think about what happened to me, and it's all about God. I put everything in God's hands."

Koninginnedag 2010

2010-05-02T17:30:00.007+02:00

Koningin Beatrix, familie van Oranje, het Wilhelmus? Daar hebben de meeste mensen hier op het schip nog nooit van gehoord. Dat is voor Nederlanders geen probleem, koninginnedag vieren kun je overal! Afgelopen vrijdag werd het hele schip versierd en vierden we "queens-day". Alle Nederlanders in het oranje, een voorbeeld dat werd gevolgd door veel anderen. Verder hadden we een hele leuke avond met onderandere koekhappen, blikgooien, touwtrekken, vlooienmarkt, en als knaller van de avond: landrover-trekken. Dat onder begeleiding van meezingers als: Hier aan de kust, de zeeuwse kust, 15 miljoen mensen en niet te vergeten: Dromen zijn bedrog!

De tijd vliegt... deden de vliegtuigen dat ook maar!

2010-04-25T12:13:00.008+02:00

Afgelopen week hebben we weer van alles meegemaakt. Vrijdag 16 april was ik jarig. In Nederland is het altijd voorjaar tijdens mijn verjaardag, nog redelijk fris buiten maar ik kan vaak net voor het eerst zomerkleren aan. Hier is het 'gewoon' weer 34 graden... Ik kom erachter dat ik de verschillende seizoenen in Nederland erg kan waarderen. Harmen had met een aantal vrienden hier op het schip een verassingsdiner georganiseerd. Heel de groep had drie uur staan koken en voorbereiden, super lief! Ik heb heel wat cadeaus en kaarten (bedankt allemaal!) gehad uit Nederland, die hadden Harmens ouders meegebracht. Al met al een prima verjaardag dus.
Meteen na mijn verjaardag zijn we dat weekend weer gaan camperen. We gingen terug naar dezelfde plek als waar we eerder geweest waren om de mensen en vooral de kinderen uit het dorpje daar terug te zien. Het was echt heeeel erg gaaf. Susan, een meisje uit onze groep had allemaal foto's meegenomen van het weekend daarvoor en die aan de kinderen gegeven, wat ze heel erg leuk vonden. Verder waren ze nu nog minder verlegen en hadden we met elkaar een hele leuke tijd. Pa en ma Westerduin helemaal in hun element in de busch-busch!
Dinsdag vertrokken pa en ma Westerduin weer naar Nederland. Het was afwachten of ze wel konden vliegen met die vulkaan in IJsland.. Maar wonder boven wonder mochten ze meteen mee in het eerste vliegtuig dat weer richting Europa/Amerika vloog.
Ja dat een vulkaan in IJsland zelfs roet in het eten kan gooien hier in Afrika had ik niet kunnen bedenken. We hebben een week lang gewacht op twee nieuwe tandartsen uit Engeland die hier zouden komen werken. Vanwege de vulkaan konden ze steeds niet vliegen. Deze donderdag hoorden we dat ze beiden hun hele reis hebben gecanceld. Dus de komende week werken we steeds maar met twee tandartsen. Dat is best een druk, met 4 assistenten, en 4 vertalers en nog eens 12 anderen ondersteunenden in het team. Daarnaast zijn er altijd veel meer patienten dan dat we kunnen helpen. Maar ik bedenk steeds, ik kan doen wat ik kan. Alles is gelukkig in Gods handen! (Pas in één dag 26 patienten behandeld, volgende dag maar 10 doordat ik met een hevel perongeluk in mijn vinger had gestoken...) Op de foto-weblog staan meer foto's. Ook wat foto's van Harmen met zijn ouders die een lokaal ziekenhuis bezochten... Liefs, Marijke

Joachim

2010-04-14T22:21:00.008+02:00

Afgelopen zaterdag zijn we naar een project geweest van Compassion. Harmens ouders sponsoren een kind in Lomé en we gingen dat jongentje opzoeken. We gingen eerst naar een soort school met schoolklassen: 'het project'. De allerarmste kinderen uit een buurt zijn uitgekozen om naar het project op de zaterdagen te gaan. Ze krijgen lessen en goed te eten.
Op het project zagen we Joachim, 'ons' sponsorkindje. Je kon hem zo herkennen, hij had dezelfde kleren aan als op de foto die we bij ons hadden. 'S middags gingen we met Joachim mee naar zijn huis. Ma Wes had allerlei cadeautjes meegenomen, onderandere een babypop voor het zusje van Joachim: een popje dat kon drinken en ook echt plassen, het had alleen geen luier aan...Het was aangrijpend te zien in wat voor huisje hij met zijn vader en moeder leefde. Gemaakt van golfplaten en allerlei los materiaal. Bleek dat ze het ook nog van iemand anders huurde! Ik vond het een beetje dubbel om daar te zijn: aan de ene kant denk je: wat komen we hier doen: stelletje rijke blanken, zeggen dat we geld geven.... Aan de andere kant was het ook mooi. We konden echt zien dat het hoop gaf aan Joachim ouders dat iemand uit Nederland juist hen kwam bezoeken.

Easter weekend

2010-04-06T20:31:00.006+02:00

Het is vandaag precies een week geleden dat pa en ma hier arriveerden. Ze hebben het ontzettend naar hun zin. Hieronder wat hoogtepunten van deze week.
De president van Togo heeft het schip bezocht. Naast onze eigen beveiliging (de deckdepartment) was er ontzettend veel beveiliging. Een dag voordat hij aankwam werd de omgeving al ongeveer afgegrendeld en stonden er overal soldaten, met jeeps met machinegeweren erop e.d. Het bezoek is heel goed verlopen! De president was erg onder de indruk en was erg dankbaar. Ook Don Stephens (de oprichter en president van Mercy Ships) was deze week aanwezig. Erg leuk om hem te ontmoeten. Verder komen er regelmatig regeringsleiders, ministers en mensen van ambassades enz. op bezoek, we hopen daarmee deze mensen aan te moedigen zich in te zetten voor de armen en zieken in hun land.
Het is hier nog steeds best gevaarlijk. Marijke en ik zijn afgelopen zaterdag bijna overvallen. We reden op de motor, werden afgesneden door een andere motor met 2gasten die zich als politie voordeden. Ik moest mee naar het bureau. Ik had weleens gehoord dat als je dan meegaat dat ze dan naar een groep vrienden rijden of een afgelegen straat en je dan helemaal beroven, dus daar had ik natuurlijk geen zin in. We zijn niet meegegaan en bleven zeggen dat we de security van Mercy Ships gingen bellen e.d. Ik had gelukkig de sleutel uit mijn motor gehaald, want een van de 2 zat erop en begon hem weg te duwen. Na een half uur onderhandelen, weigeren mee te gaan, dreigen met Mercy Ships security, hebben we hen 2000 chifa's (4 dollar) gegeven als ze van de motor af zouden gaan en we verder konden. Uiteindelijk is dit gelukt!
Daarnaast heeft een goede vriend van ons op dit moment malaria en ligt in het hospital van het schip. Ze gaan er hier heel serieus mee om, want er zijn in het verleden 2 mensen die op het schip werkten overleden aan malaria. Genoeg redenen voor ons om trouw onze pillen te nemen!
Deze week was het pasen. Hier op het schip roept iedereen "happy easter!" tegen elkaar. We hadden de vrijdag en de maandag vrij en we hebben mooie diensten op het schip gehad, waarvan 1 om 5.30 uur s'morgens met zonsopgang op het bovenste dek van het schip. Pa en Ma zijn naar de Duitse dienst geweest die gehouden werd op de Seamans Mission.

We zijn met Pa en Ma nog naar een weeshuis gegaan om te helpen zaterdag. Er wordt een verhaal verteld, wat de kinderen naspelen en daarna gaan we zingen en spelen. Maandag hebben we met Mercy Ships een heel sportpark afgehuurd waar je kon volleyballen, voetballen, tennissen, basketballen, zwemmen enz. Dit was zeer relaxt. Vandaag is iedereen weer begonnen met zijn/haar werk. Pa en ma met de vuile borden en bestek, Marijke met Afrikaanse tanden en ik met de kwast. Zie ook de fotosite!

1000ste patient

2010-03-31T19:43:00.005+02:00

Vorige week woensdag mocht ik de duizendste patient(tot nu toe in Togo)behandelen! We waren toen vier en een halve week bezig. We hebben nu vier weken met steeds vier tandartsen gewerkt. Er is op dit moment één tandarts te kort dus werken we met drie tandartsen. Op woensdag blijft er altijd één tandarts op het schip om daar patienten te behandelen, dus zijn we dan met 2 tandartsen. Het gevolg is, dat er wat veel mensen zijn om te assisteren/vertalen --> zie foto. Van links naar rechts rond de patiënt: ik, Alanya een highscool-student van het schip die een week meeloopt voor beroepsorientatie. Daarnaast Maartje, een assistente uit Nederland, daarnaast twee vertalers en Sieh, de assistent cooridnator. Al met al is het dus best druk rond de stoel.... vandaar ook donderdagochtend..... een prikaccident... Ik was net met een redevoering bezig over het hoe en wat van adrenaline in de verdoving toen ik in mijn vinger prikte terwijl ik bezig was te verdoven. Opzich niet echt pijnlijk maar wel heel vervelend. Er is daarvoor een heel protecol om te voorkomen dat vrijwilligers ziek worden. Ik moest direct(na de extracties te hebben gedaan) samen met de betreffende patiënt naar het schip. Beiden moesten we bloed afnemen dat getest werd op HIV, hepetitis en nog wat dingen. Daarnaast 4 formulieren invullen, twee gesprekken, wachten op de uitslag e.d. Al met al waren we de hele ochtend bezig. Alles was gelukkig goed maar dat ga ik geen tweede keer laten gebeuren! Ik vond het heel vervelend voor mijn patiënt en voor de rest van het team dat die ochtend zonder mij verder moest werken. Verder had ik deze week ook nog een patiënte die 9 maanden zwanger was. Na de behandeling klaagde ze over haar buik... en je raad het al... Toen ze net twee meter de deur uit liep braken de vliezen. Ze is met een taxi naar het ziekenhuis gebracht en ik hoop dat het allemaal goed afgelopen is.
Gisteren avond zijn Harmens ouders aangekomen in Togo! Ze komen ons drie weken bezoeken en komen ook werken op het schip. Ze zijn veilig aangekomen, hun koffers jammer genoeg nog niet.. Ze hebben het toch super naar hun zin! Daarover later meer!

gebed gevraagd

2010-03-30T13:31:00.002+02:00

Ha lieve mensen,
Zomaar even een heel kort berichtje in mijn (Harmen) pauze. Naast dat er hele mooie dingen gebeuren en heel veel mensen ontzettend geholpen worden, maken we ook erg nare dingen mee. Gisteren is op het schip een patientje van 18 maanden oud overleden. Zij was vorig jaar in Benin geholpen aan een gespleten lip, maar het ging niet goed met haar. Ze is een aantal dagen geleden weer op het schip aangekomen, maar we konden haar niet meer helpen. De moeder van dit meisje heeft al eerder een kindje verloren. Ook zijn er een aantal patienten op dit moment in zeer kritieke toestand. Zouden jullie voor de moeder van het kindje en voor deze patienten kunnen bidden? Daarnaast is het hier buiten het schip soms best gevaarlijk. Er zijn al 3 keer mensen van het schip overvallen (met grote hakmessen bedreigd e.d.) terwijl ze aan het wandelen waren. Gelukkig geen gewonden, maar het is niet leuk. Dus als jullie toch aan het bidden zijn, dan graag ook voor bescherming van ons en de bemanning van het schip! Ik realiseer me opeens dat het eigenlijk heel tof is dat andere mensen met je mee leven en voor je bidden. Bedankt!

weekend camperen

2010-03-23T20:37:00.004+01:00

Zo wakker worden..., dat heeft ook wel wat! Afrikaanse kinderen voor de tent als je net de slapers uit je ogen wrijft. Ja ja, naast het "harde" werken, hebben we hier ook een ontzettend mooie en relaxte tijd. Dit weekend zijn we met een groep van 15 man gaan camperen in de jungle van Togo. We hebben erg genoten van de prachtige natuur, de rit (op onze motor 300 km door de bush bush), maar het hoogtepunt wat toch zeker de avond/nacht. We verbleven op een veldje midden in de natuur. Er waren allerlei paadjes de jungle in waar her en der hutjes stonden. Het is dus echt zo, er zijn hier veel mensen die echt nog leven als in de tijd van het jagen en verzamelen. Toen we onze tenten aan het opzetten waren, kwamen er al wat kinderen helpen. Na wat rondgekeken te hebben, gingen we spagetti maken op een vuur. Ook de kinderen vonden dit heerlijk (zie fotosite) Toen het donker was begon het feest! We hebben zoals je op de foto ziet een enorm kampvuur aangelegd, overal kwamen de Afrikaanse mensen uit de jungle om samen met ons een gigantisch feest te hebben. Er zaten drie gasten op jambees te spelen, de rest was rond aan het dansen, het zingen en aan het genieten. Ik denk dat ik wel 25 Afrikaanse kinderen op mijn nek gehad heb om een regendans rond het kampvuur te maken. Temidden van de feestvreugde vroeg ik aan een Afrikaanse vrouw wat haar naam was en zij heette: Harmen! Het feest was compleet. Dit was echt een zeer unieke belevenis om samen zo'n feest te hebben temidden van prachtige natuur. De volgende dag zijn we naar een hele mooie waterval geweest, waar we heerlijk hebben gezwommen. Overal waar je keek was het super! Kijk even op de fotosite voor een indruk. Zo zie je "missionaris" zijn, is zo slecht nog niet!

Wat een dag

2010-03-15T20:34:00.003+01:00

Ha lieve mensen. Ik vind het als ik er nu over nadenk toch wel echt lang een half jaar weg zijn van jullie! Ik heb het gevoel dat het heel lang geleden is dat ik iedereen gezien heb en het duurt nog zeker 4,5 maand voor we terug zijn. Niet dat ik daar vandaag veel tijd voor had om over na te denken. Het wat vandaag een hele lange werkdag op de dental clinic. Er waren wat bijzondere patienten die meer tijd vroegen en daarom waren we laat klaar. Er was een meisje van 16 met een gebroken kaak, haar vader had een steen tegen haar gezicht gegooid. Het gebied om de breuk was geinfecteerd waardoor er een wond met pus onder de kin zat. Waarschijnlijk door het trauma en de spanning was ze de hele behandeling aan het huilen, alsof ze in een soort trance was. Echt aangrijpend. Gelukkig was de behandeling geslaagd, maar ze miste ook nog een aantal tanden en de innerlijke genezing zal nog wel meer tijd kosten. Ik had een meisje van 23 met een ontzettend los en ontstoken onderfront. Ik moest die tanden er echt uit halen, dat wilde ze in eerste instantie niet wat ik goed begreep, een tijdje later kwam ze terug dat ze het toch wilde. Die tanden is ze nu altijd kwijt. Ze krijgt wel een afspraak bij de mondhygienist en een bon om een prothese te laten maken. Verder een heleboel patienten met heel erg vastzittende kiezen... Dat Afrikaanse bot! Maar goed uiteindelijk komt er aan elke dag een einde en we gingen naar het schip terug met een goed gevoel, we zijn weer nuttig geweest. Ik kreeg vrijdag de tandenborstels van de Jeugdtandverzorging binnen(de witte en doorzichtige borstels die ik gekregen had). Vandaag de eerste princessentandenbortel uitgedeeld, dat was heel leuk om te doen hier in Afrika! Voelt toch een beetje als thuis! Ik hoop dat alles goed gaat daar! Nou heel erg veel groetjes daar in Nederland. Ik hoorde dat het warmer is daar. Hier begint het lekker een beetje af te koelen, de regentijd komt eraan.. Marijke

2010-03-10T19:53:00.004+01:00

Daar zijn we weer. De verkiezingen zijn relatief vredig verlopen, we moesten wel overhaast terug zaterdag omdat er protesten waren in de stad. Terwijl we net heerlijk in cafe Akota (zie foto) wat zaten te drinken...

Ik ben vandaag verder gegaan met het schilderen van het zwembad, het begint nu op te schieten. We hebben er een mooie blauwe zwembadkleur op gesmeerd. Het is elke dag weer grappig verschillen tussen culturen te zien. De Afrikanen gaan voor alles wat ze moeten doen eerst vragen aan de baas hoe het moet, wanneer en wat, gaan precies op tijd hun pauze houden (maakt niet uit waar ze mee bezig zijn), lopen heel rustig en doen alles met de groep. (met z'n tienen een potje verf mengen, een container legen e.d.) Daar moet je echt goed rekening mee houden. Vandaag hebben we erg gelachen: een van de Deck hands probeerde over een net geverft stuk te springen, maar gleed uit in de verf. Gisteren wou ik een grapje uithalen met de carpenter (timmerman) en gaf hem een paar druppels (HELE SCHERPE) peper, waarna hij direct afgevoerd moest worden naar de crew-doctor omdat hij het in zijn ogen had gesmeerd. Was dus niet zo geslaagd, maar goed nu kan iedereen erom lachen. Ik heb nog wat foto's van een aantal patienten en van het zwembadschilderen op de fotoblog gezet.
we houden jullie op de hoogte.

In de operatiekamer

2010-03-06T23:20:00.008+01:00

Deze week was een speciale week vanwege de verkiezingen. Ik heb maar drie dagen in de dental-clinic kunnen werken. Donderdag 4 maart waren de presidentsverkiezingen in Togo en moesten we allemaal heel de dag op het schip blijven. In het verleden zijn er veel rellen en geweldadigheden geweest rondom de verkiezingen. Aangezien we in de hoofdstad zijn, en ik vlakbij het centrum werk, waar samengroeperingen verboden zijn, was er besloten de laatste twee dagen van de week niet te werken. Maar gelukkig is er altijd werk te doen op het schip! Donderdag heb ik de was gedaan van het ziekenhuis op het schip. Er waren overstomingen geweest daar en daardoor was er een achterstand in het wassen.(overal grote waszakken, waar je zowat overheen moest klimmen om bij de machines te komen). Ook kwamen de dayworkers die normaal de was doen niet, vanwege de verkiezingen. Best grappig om zo het ziekenhuis op die manier te verkennen bij het terugbrengen van alle schone was. Vrijdag heb ik doorgebracht bij de operatiekamers. Dag, de andere tandarts, had voor mij geregeld dat ik mee mocht kijken bij de operaties die die dag gedaan werden. Dat was heel interessant omdat ik voor het eerst een schisisbehandeling (het sluiten van een hazenlip) zag. Ook was het leuk omdat ik nu de beroemde kaakchirurg Gary Parker van dichtbij aan het werk zag. Het was heel indrukwekkend om te zien hoe hij voor de operatie zijn handen op het hoofd van het patientje legde en voor de behandeling en het leven van het patientje bad. Zo legde hij echt zijn werk in Gods handen. Daarnaast was het voor mij echt een getuigenis hoe vriendelijk en rustig dr. Parker is. Hij werkt al jaren voor MercyShips en heeft dus denk ik elke dag wel nieuwe mensen die meekijken, en toch was hij heel geinteresseerd en legde hij alles stap voor stap uit. Wat ik interessant aan de behandeling vond is hoeveel aandacht besteed werd aan het oprichten van de neusvleugel aan de aangedane zijde. Het is de kunst om de neus (en ook de lipboog) zo symmetrisch als mogelijk te maken, daar zijn allemaal speciale methoden voor. Op deze foto's (van een precies vergelijkbare situatie) kun je dat goed zien.
Hierboven zie je dat de neusvleugel is ingevallen doordag er geen ondersteunend bot onder aanwezig is.
Ondanks dat de wond nog verder moet genezen zie je hier dat de neus en dat bovenste lipboogje weer symmetrisch zijn met de ooglijn en de rest van het gezicht. Ik zag twee zulk soort operaties, bij twee jonge jongentjes 2-3 jaar, en verder nog een andere operatie maar dat verhaal is wat te ingewikkeld en lang om op te schrijven.
Vandaag (zaterdag) zijn we naar Lake Togo en een dorpje Togoville geweest, zie de foto's op de foto site. We horen allerlei geruchten over de verkiezingsuitslagen e.d. we zijn benieuwd hoe alles verder zal verlopen. Veel liefs en groetjes, Marijke

Week van Harmen

2010-02-28T15:12:00.004+01:00

Ha lieve mensen, hierbij een update van wat belevenissen van ons. Omdat er een aantal reacties geplaatst zijn van mensen die zich afvragen wat ik (Harmen) eigenlijk aan het doen ben op het schip, zal ik beknopt mijn belevenissen van deze week beschrijven. Maandag en Dinsdag had ik vrij, omdat ik vorige week nachtdienst heb gedraaid. Deze dagen ben ik meegeweest naar de screening voor tandheelkundige patienten en oogpatienten om de mensen die (soms al vanaf 2.00 uur 's morgens!) in de rij stonden te helpen met vragen, in de rij te houden en bezig te houden. Wat ongelofelijk was om te zien. Voor de oogpatienten stonden ongeveer 1000 mensen te wachten, terwijl we maar 1 arts hadden die de screening kon doen. Veel mensen die in de rij stonden moeten helaas een andere keer terug komen. Op de foto site staan wat foto's hiervan en ook van de andere screeningen. Veel mensen willen even met je praten, een vrouw had kettingen voor ons gemaakt en er staan veel mensen te zingen en te dansen. Woensdag ben ik weer aan het werk gegaan als Deck hand (matroos) Dit werk bestaat voornamelijk uit schuren, verven, laden, lossen e.d. Ik ben woensdag bezig geweest om het zwembad (zijn we aan het maken bovenop het schip) te verven. Het is prima werk, maar soms wou ik heel graag dat ik een medische achtergrond had, zodat je direct de mensen kunt helpen, je moet jezelf steeds inprenten dat je het doet voor het grote geheel. Woensdagavond hadden we een bijbelstudie met een groepje vrienden. Dit was erg tof! Heel apart om in het engels je gevoelens te uiten, maar wel leerzaam. Donderdagochtend begonnen we met een Afrikaanse Worship en zijn daarna weer verder gegaan met het schilderen en schuren van het zwembad. In de middag was er een oefening "firedrill" en moest ik als stretcher drager fungeren, de eerste patient schoof op de trap bijna van de stretcher af! Donderdagavond was er een devotion (bijeenkomst met preek en worship e.d.)Dit is altijd erg fijn. Vrijdag ben ik onderwater een aantal roosters voor de airco schoon gaan maken (zie foto's op de fotosite). Het water is hier in de haven redelijk ranzig dus moet je met een schoolslag de rattepoep en andere rotzooi wegduwen en is het onder het schip pikdonker. De eerste keer onder het schip was ik direct de andere duikers kwijt en zag ik maximaal 20 cm ver. Ik moest mezelf wel even aanpraten niet in paniek te raken en rustig een kant op te zwemmen. en in de middag heb ik weer geschilderd. Vrijdagavond zijn we met een hele groep gaan zwemmen bij een mooi hotel hier in de buurt. Gisteren was ik "on call" dat betekend dat je een pager hebt en oproepbaar bent voor als er iets moet gebeuren. Vandaag (zondag) zijn we naar een plaatselijke kerk geweest. Dat was ook een ontzettend aparte gebeurtenis. Zoals je op de foto ziet is het verloopt het iets minder ordelijk als in onze westerse kerken. Er was ongeveer 1,5 uur worship waarbij iedereen door elkaar danst, op trommels ramt, in een treintje achter elkaar aanloopt en zingt door microfoons die in Nederland al 4x afgeschreven zouden zijn. Maar wat mij opvalt is dat er veel blijdschap van de mensen afstraalt en ze heel echt zijn zonder zich te schamen voor valse noten, gekke danspasjes of iets dergelijks. Iedereen trekt zijn mooiste kleren aan en zien de kerkdienst echt als een feest. Na 5 collectes (steeds met een lied en dansend naar voren lopen en je gave in een mand deponeren, veel zingen een toespraak die zo hard geschreeuwd wordt dat het hele dorp het hoort kregen we eten. (vissenkop met slijmerige aardappelpuree, ik kon er gelukkig onderuit komen door aan te geven dat ik vol zat...) We hadden een doos meegenomen naar de kerk met schoenen en speelgoed, hier waren ze ontzettend blij mee. Ok, dat is weer genoeg voor vandaag. Kijk even op de fotosite voor de foto's ook van de kerkdienst. Tof dat jullie allemaal zo meeleven, wij vinden het minimaal net zo leuk de reacties te lezen als jullie de blog! Bedankt.

1e "echte" werkweek

2010-02-25T19:46:00.003+01:00

Deze week was een bijzondere week, ik ben nu begonnen met het werken in de kliniek. Wat zal ik erover vertellen, waar zal ik beginnen? Oké, bij het begin dan. Maandag was een beetje een vreemde dag. 's Ochtends reden we naar de kliniek waar zo'n 200 mensen stonden te wachten voor het gebouw. Toen ik dat voor het eerst zag vond ik het een beetje eng. Als ze nu allemaal gaan dringen, schreeuwen of wat. Gelukkig viel dat wel mee, en om de chaos een beetje te bedwingen bedacht Sieh, de assistent coordinator uit Liberia dat het goed was om de mannen en vrouwen te splitsen. Zo hadden we dus snel een rij mannen en een rij vrouwen. Bij de dental clinic werkt het anders dat bij de andere screenings: Er wordt twee keer per week gescreend, gedurende de hele periode dat we er werken. Dus twee keer per week worden er afspraken gegeven voor de komende twee of drie dagen. Sieh en ik werden langs de rij mannen gestuurd om afspraken te geven.

Eerst gaven we de kinderen een afspraak en de mensen met zwellingen. Daarna gingen we van voor naar achter om mensen een afspraak te geven. De meesten kregen een afspraak, alleen mensen die op protheses vroegen konden we niet helpen. 's Middags gingen we met 10 dayworkers (mensen uit Togo die dit half jaar voor ons werken) naar de kliniek om de taken te verdelen en ze alles uit te leggen. Ze gaan namelijk voor ons vertalen. Dinsdags begonnen we met werken. Aan het begin was het nog niet erg druk omdat bij de receptie iedereen ingeschreven moest worden en dat nog niet zo snel liep(Zie foto, die is gemaakt toen ik mijn tweede patient deed). Daarna werd het snel drukker. Aan het begin kwamen dus veel kinderen. Ik vond het heel leuk om te zien dat ik echt veel ervaring heb opgedaan door het werken met kinderen in Nederland. De andere tandartsen vinden het vervelend werk en niet leuk, terwijl ik nu gewend ben om snel in te schatten hoe een kind voor langer termijn te helpen in 1 of twee afspraken. Verder was mijn eerste patient iemand met een enorm grote zwelling in de onderkaak, hij kon zijn mond net een halve cm open doen. Ik ben dus meteen begonnen met chirurgisch werk, wat ik echt heel erg leuk vind om te doen. De afgelopen dagen heb ik heeeeel veel extracties kunnen doen, een aantal vullingen en 1 wortelkanaalbehandeling. Het leuke is dat als ik hard bezig ben de tijd vliegt en ik de hitte ook niet zo meer doorheb. Het contact met de patienten is anders omdat mijn moedertaal niet hun moedertaal is, en veel via een vertaler verloopt maar verder zijn het over het algemeen hele grappige mensen...
Liefs en groeten, Marijke

Zweten geblazen!

2010-02-18T23:03:00.000+01:00

Deze week ben ik begonnen met het werk in de 'dental clinic' We hadden een week de tijd om de spullen van het schip te laden, ons gebouw klaar te maken voor gebruik en om het in te richten en ervoor te zorgen dat alles: 11 behandelstoelen en alles wat daarbij komt kijken op te zetten. Aan het begin verliep alles heel vlot, ik dacht, fluitje, dat hebben we zo gefikst. Hoe meer alles af leek, hoe meer dingen er gedaan leken te moeten worden... Verschillende systemen die net niet in elkaar passen, afvoerslangen die net te kort zijn en door een raam, deur of muur moeten worden geleid. Dan een nieuw fenomeen: zweten! Hier in togo met dit klimaat werken zorgt ervoor dat je binnen 10 minuten bezweet bent, en hoe! Gelukkig schijnt iedereen hier veel te zweten(inclusief afrikanen!). De kliniek is echt een heel mooi gebouw, met drie verdiepingen. Er is genoeg ruimte en zelfs ruimte om te lunchen. Ik vind het heel leuk om dit werk te doen omdat ik nu echt hard bezig ben met werken naar de patientenbehandeling toe. Maandag is de eerste screeningdag voor tandheelkundige problemen. Morgen gaan we lijnen spannen langs de weg bij het gebouw om de mensen kwijt te kunnen.

Waar komt al dat water vandaan?....Gelukkig ben ik niet de enige:

Meer foto's van onderandere het opzetten van de kliniek op de fotowebsite: zie de link rechtsboven. Morgen gaan we de laatste dingen doen en wil ik een foto maken als de behandelkamer..hopelijk klaar is...Grt! Marijke

Patiënten!!

2010-02-16T01:57:00.003+01:00

Eindelijk gaat het dan gebeuren, morgen is de eerste screeningdag voor de patienten! We mogen hier in Lome een groot stadion gebruiken waar iedereen naar toe mag komen. Morgen, woensdag en donderdag zijn er 3 dagen voor ingeroosterd, we kijken hier op het schip er allemaal erg naar uit. Hier zijn we voor gekomen! Soms moet je jezelf hieraan herinneren als je aan het schuren of aan het schoonmaken bent. Waar doe je het voor? Hiervoor dus! Overal komen de patienten vandaan. Marijke is vandaag met het dental-team bezig geweest om op het land (een kwartiertje rijden vanaf het schip) het gebouw voor de tandheelkundige hulp in orde te maken, de spullen vanaf het schip daarheen vervoerd en klaargezet. Vandaag is op de kade ook een tent gezet die als oogclinic gaat dienen en er zijn op het schip en op het land nog 2 ruimtes voor gereserveerd. We hebben het ontzettend naar ons zin op het schip en zijn erg benieuwd hoe het is als we volop in bedrijf zijn met en voor alle patiënten. Hierbij een foto van een eerdere screening. Donderdag ga ik (Harmen) ook naar de screening toe en zal ik wat foto's daarvan op onze blog zetten. Nu heb ik nachtdienst en moet rondes maken over het schip. Vandaar het tijdstip van het plaatsen van dit bericht!

Het schip bij nacht in de haven:

2010-02-12T17:52:00.007+01:00

Hoe is het om in Afrika te zijn? Dat is een goede vraag: Ik(Marijke) ben al twee dagen in een jubelstemming. Het is echt super om in de haven te liggen met het schip. Aan de ene kant (uit ons slaapkamerraam) zien we de kade met steeds wisselende schepen. Er is altijd beweging en van alles te zien. Aan de andere kant van het schip is eerst een water van een meter of 10 en dan zie je echt het Afrikaanse landschap, wat palmbomen, wat tuintjes, warmgele aarde en een oud tankstationnetje. Daarachter zie je stranden en een vloedlijn. Aan die kant hebben we dus een heel mooi uitzicht. De kade zelf is afgeblokt voor ons met een lijn gevormd door containers. Harmen is gisteren de hele dag bezig geweest de kade schoon te maken. Er lag veel graan en daarom waren er ook veel ratten en kakkerlakken. Met bezem en hogedrukspuit is het er nu schoner. Verder is het erg warm, er hangt echt zo'n warme deken met zo'n specifieke lucht die ons bekend voor komt uit Bangkok en Jakarta. Als je de haven uitloopt kom je meteen in de drukte van allemaal kraampjes waar allemaal mensen omheen zitten, hangen, wonen. Verder is het hele schip in rep en roer. Alle zusters en medici zijn hard aan het voorbereiden en het hele ziekenhuis schoon en de operatiekamers steriel aan het maken. Er zijn sollicitaties met dayworkers, mensen uit Togo die taken krijgen op en rond het schip. Ik (Marijke) heb vandaag mijn laatste werkdag bij de housekeeping gehad. Gisteren en vandaag heeft o.a. Harmen de auto's en de containers van het schip geladen en maandag gaan we met het dental team de stad in. We gaan dan naar een gebouw waar we de dental clinic gaan opzetten. Een aantal mensen zijn al wezen kijken en het schijnt een, voor mercyships begrippen, erg mooi gebouw te zijn. Ik ben erg benieuwd. We hebben trouwens een link gemaakt waarop overzichtelijk meer foto's te bekijken zijn!!!: zie de zijbalk, daar kun je op klikken-->

2010-02-11T18:09:00.002+01:00

Rechts zie je de mensen die ons op aan het wachten waren, onder de welkomstceremonie.

Land in zicht!

2010-02-10T14:12:00.005+01:00

Zojuist is ons schip gearriveerd in Lomé. Het was echt super gaaf om na 10 dagen land te zien. Toen we dichterbij kwamen hoorde we uit de verte allemaal muziek. Er stonden heel veel mensen aan de wal te klappen, zingen, dansen toen we aankwamen. Het was echt een prachtig moment. Er was een ceremonie en er gingen wat belangrijke mensen aan boord. (Daar waren we gisteren en vadaag voor in touw geweest om alles netjes te maken) We zetten snel wat foto's op de blog. Nu weer snel aan het werk. Hou van jullie!

Werken op het schip

2010-02-05T18:52:00.003+01:00

Ha lieve mensen allemaal,

Terwijl ons schip steeds verder zuidwaards vaart (we zitten nu iets ter hoogte van Liberia) wordt het steeds wat warmer. Vandaag was er iets mis met de airconditioning en merkte je dat dus erg goed. Harmen is nu elke middag bezig met het chippen van een deel van het dek (verfvrij maken met een machine) en s' avonds heeft hij wacht op de brug. Ik (Marijke) ben elke dag aan het schoonmaken (zie de foto). Morgen (zaterdag) heb ik ook dienst en zelfs de hele dag een pieper op zak, voor mocht er iets schoon te maken zijn. We hebben vadaag een semi-verplichte vaccinatie gehad tegen de varkensgriep. Verder eten we s' avonds op de Bow (het voordek van het schip) en kunnen zo de zonsondergang zien. Wat heel grappig is, is dat ik af en toe gefilmd en geinterviewd wordt door de filmploeg van de Discovery Channel Canada. Ze volgen zo'n 5 mensen tijdens de reis en aankomst in Togo. Best apart als je aan het schoonmaken bent (wat volgens mij niet mijn sterkste kant is) en dan ook nog door drie man op de voet wordt gevolgd, en daarbij steeds engelse vragen op je afgevuurd krijgt, die je (terwijl je niet naar de camera mag kijken) moet beantwoorden. Ik ben erg benieuwd of er uiteindelijk zinnen bij zitten in die dermate proper engels gesproken zijn dat ze op TV komen. Gisteravond hadden we een soort dienst met heel de crew, dat was heel erg goed. Daar werd gezegd dat het belangrijk is om stille tijd voor jezelf te nemen, tijd om bijbel te lezen, God te zoeken. Het gevaar van in zo'n groep mensen te zijn is dat je de hele dag aan het werken, kletsen en gezellig aan het doen bent(wat heel leuk is) en geen tijd meer hebt voor dat soort dingen. Dat ik wat ik ook heb gemerkt. Ik kom bijna niet op mijn kamer, alleen om te slapen, en dan kort. Nou ik heb nu dus het goede voornemen om meer rust te zoeken, meer tijd met God door te brengen. Wordt vervolgd!

2010-02-02T18:24:00.001+01:00

De kapper is in het café gaan zitten om te knippen, dan heeft hij meer uitwijkmogelijkheden. Hier mijn eerste knipbeurt, al heen en weer gaande... De kapper komt uit Zuid-Afrika, en heet Paul.

2010-02-02T18:22:00.001+01:00

Iemands kantoor.......

2010-02-02T18:19:00.002+01:00

Zo zag de schip-shop, er uit na een paar hoge golven.....

Op de Atlantische oceaan

2010-02-02T18:15:00.013+01:00

We zijn aan het varen, wat een belevenis! Van te voren werd er vanalles vastgezet op het schip, en werden we gewaarschuwd dat er hoge golven konden zijn. Wij dachten dat dat op zo'n groot schip wel mee zou vallen. Nou alles behalve dat. Nadag we zondagmiddag, zo rond drie uur vertrokken zijn, begon het eerst wel lekker. Na enige tijd begon het schip steeds meer heen en weer te bewegen. Tot dat gisteravond echt het schip meer als 25 graden uit het lood werd geslagen... letterlijk. Op dat moment stond Harmen net aan het stuur, hij moet nu tijdens het varen van 20:00 uur s'avonds tot 00:00 werken op de brug. Waarbij hij meestal ook een tijd moet sturen. Ik ging rond tienen even kijken daarboven, maar na enige tijd ging het schip zo hard heen en weer er steeds meer telefoontjes kwamen van mensen dat er dingen los gingen/ schuivende zaken, deuren die dicht gingen terwijl het niet moest. Uit eindelijk werd ik zelfs weggestuurd omdat het te hektisch was daar. In heel het schip waren stoelen/tafels/ hele kasten omvergegaan en heen en weer aan het schuiven, het leek wel een aardbeving. Nou vanochtend was het weer wat rustiger, maar nu begint het weer aardig te golven, ik ga op dit moment ook helemaal heen en weer. Het goede nieuws is: Harmen en ik hebben(tot nu toe) helemaal geen last van zeeziekte. Ik(Marijke) denk gewoon steeds dat ik in een soort attractie ben in een pretpark (een soort villa volta) en dat het heel leuk is het heen en weer gaan. Dan is het niet erg. Alleen slapen we wel best kort, je schuift namelijk steeds heen en weer in bed, en overal krakende en schuivende spullen om je heen. wordt vervolgd.

2010-02-02T17:56:00.000+01:00

2010-01-28T20:01:00.002+01:00

Even snel een berichtje na een dag hard werken. We weten dat we zondag echt gaan varen richting Togo. Alle auto's en spullen zijn vandaag al ingeladen en we maken het hele schip klaar voor vertrek. De sail zal ongeveer 10 dagen gaan duren. Gisteren hebben we nog snel wat spullen gekocht voor in onze hut. We komen dus begin februari aan in Lome, dan gaat het echte werk beginnen! hieronder nog wat foto's.

2010-01-28T19:53:00.000+01:00

Aan het werk in een gloednieuwe overal (coverall)

2010-01-28T19:50:00.000+01:00

Dit is Erik, hij is lasser op het schip, alleen gaat hij helaas morgen naar huis!

2010-01-28T13:04:00.003+01:00

Onderstaand stukje is van gisteren, woensdagmiddag, toen viel de verbinding opeens weg en kon ik het niet publiceren, dus het komt nu!

lekker schoonmaken

2010-01-27T17:58:00.004+01:00

Ha lieve familie, vrienden,

Vandaag heb ik (Marijke) mijn eerste echte werkdag gehad. Ik ben nu voorlopig ingedeeld op de afdeling "housekeeping", dat betekend het schip schoonhouden vanbinnen. Eergisterenavond is er een Nederlandse tandartsassistente uit Zuidland aangekomen. Ze heet Marianne, een erg gezellig meisje, ze blijft 5 maanden op het schip. Samen zijn we er dus op uitgetrokken om alles uit te zoeken en we kwamen erachter dat we echt nog niets tandheelkundigs kunnen doen voor we in Togo zijn. De behandelunit die er is wordt nu gebruikt door tandarts Dag en een andere assistente. Dus zo kwamen we bij de afdeling housekeeping, waar ze wel heel erg blij zijn met twee dames versterking! Vandaag ben ik begonnen met het schoonmaken van de WC's, daarna ramen gezeemd, gestofzuigd (heel grappig, met een stofzuiger als rugzak op mijn rug), daarna was gevouwen, daarna lange gangen gedwijld. Ik vond het eigenlijk best leuk, je kunt lekker doorwerken en ik doe nog eens veel ervaring op. Zo om 5 uur is er weer een maaltijd. Er zijn drie maaltijden waarbij je een lopend buffet hebt met allerlei lekkere dingen, brood, beleg, soep, vlees, vis, groenten! Harmen en ik vermaken ons dus prima!! Vanavond willen we nog even de stad ingaan om wat zaken te kopen voor we vertrekken naar Tenerife. Harmen heeft vandaag 4 overalls gekregen om in te werken (vind hij niet zo leuk). Er komt een dezer dagen een filmploeg van Discovery Channel aan boord. Die gaan een documentaire maken over het schip, ze blijven een maand lang.
We vinden het erg leuk om jullie reacties te lezen, bedankt daarvoor, liefs!

aan het werk!

2010-01-26T21:55:00.000+01:00

2010-01-26T10:42:00.003+01:00

Onze kamer van af de andere kant gezien. Met: een raam!! Met ook nog zeezicht!

Aangekomen!

2010-01-26T10:33:00.002+01:00

Ha lieve mensen allemaal!

Gisterenmiddag zijn we aangekomen op het schip. We hebben een prachtige kamer gekregen. Zoals te zien op de foto. We kregen gisteren avond veel informatie over het reilen en zeilen op het schil. Op dit moment is Harmen aan het werk op het dek, iets van roeispanen schuren en in de olie zetten, ik heb net het hoofd van de dental-clinic gesproken, (een tandarts die "Dag" heet en uit noorwegen komt ) en ben nu op zoek naar iemand die me voor de komende tijd werk gaat geven. We hebben nog wat opstartproblemen met internet: nog geen stroom voor de laptop, verbinding traag, foutmeldingen e.d. We zouden graag nog wat meer foto's en verhalen op de weblog zetten.. maar dat gaat wel goed komen.

Daar ligt 'ie!

2010-01-21T11:06:00.003+01:00

Maandag zijn we bij het schip gaan kijken dat hier een kilometer of 70 vandaan ligt. We hadden een auto gehuurd en gingen op zoek. Na een tijdje te hebben rondgekekekn in de haven van Santa Cruz zagen we het schip voor het eerst in het echt! Toen we aankwamen lopen leek het ons best vreemd om op dit schip een half jaar te gaan wonen / werken. Dat zou best nog eens wennen kunnen worden. We liepen de loopplank op en werden aangesproken door een Nepalees, die een "friend" ging zoeken voor ons. We kregen een rondleiding door een Nederlandse jongen die als engineer op het schip werkt. Dit wordt dan onze leefomgeving. We zagen allerlei dingen die we ook op het filmpje al hadden gezien. De kapper op het schip is gratis... Er is op het schip ook een ingerichte behandelkamer voor het tandheelkundige team. Ik (Marijke) had al een tijd lopen bedenken wat ik zou kunnen doen in de tijd dat we nog niet in Afrika zijn, volgens mijn inzichten nu wordt die tijd besteed voor de halfjaarlijkse check-up en behandeling van de crew (ik ben benieuwd...) Halverwege de rondleiding kwamen we onverwachts bekenden tegen! (Erik en Sjoukje) Zij lieten ons hun kamer (dezelfde soort als waar wij straks in trekken) zien. We zagen dat iedereen veel sociale contacten heeft op het schip en dat het er ruimer is dan dat we ons voorgesteld hadden. Dit bezoek heeft ons nog veel enthousiaster gemaakt. Nadat we weer terug waren op ons vakantieadres hebben we nog lang wakker gelegen...

P.S. Leuk om alle reacties te lezen, bedankt!

Partir, c'est mourir un peu...

2010-01-16T11:52:00.000+01:00

De deur zit dicht, de sleutel ligt binnen, voor ons gaat deze deur het komende half jaar niet meer open. Met de auto vol bepakking (58 kilo, excl. Marijke) rijden we naar Sliedrecht. Daar hebben we op de Groenenweer heel nostalgisch nog 1 keer de houtjes ondergebonden en wat achtjes gedraaid op het ijs, wetende dat de temperatuur vanaf vandaag nooit meer hetzelfde zal zijn. Om 5.20 werden we op Schiphol uitgezwaaid door een groep eskimo’s (zie foto) en vertrokken we naar betere oorden. De emoties liepen hoog op wetende dat we iedereen voorlopig niet meer in levende lijven gaan zien. Gelukkig hebben we ‘per ongeluk’ 1 weekje te vroeg geboekt zodat we lekker uit kunnen rusten en kunnen wennen aan het idee om op een hele andere plaats bezig te zijn. We verblijven nu in een appartement in Tenerife (“p’fect”) tot we aanmonsteren op het schip. Met een gloednieuwe aftel-kalender, de beste wensen van iedereen, een monopoly-kaartspel, en een heerlijke zon komt dat hier wel goed!

2010-01-16T11:49:00.000+01:00

4.00 uur in de nacht, Harmen jr. ligt niet op bed maar zit bij de Starbucks op Schiphol, Amsterdam. Zooo.

2010-01-16T11:46:00.000+01:00

Aangekomen op een prima plek!

Laatste werkdag

2010-01-09T21:17:00.004+01:00

Gisteren was voor mij (Marijke) de voorlopig laatste werkdag hier in Nederland. Mijn collega's hadden als verrassing een lunch voorbereid met lekkere broodjes. Ik heb wat foto's gemaakt zodat is steeds terug kan kijken naar de gezellige vrijdagmiddag-lunch, in geval van een heimwee-aanval ...

Hier links de laatste patiënten van afgelopen vrijdag.

Goed nieuws

2009-12-30T14:11:00.000+01:00

Ons huis is verhuurd! We zijn heel blij dat we Mirjam en haar neef David als de nieuwe tijdelijke huurders in ons huis krijgen. Het was tot op deze week niet duidelijk van dat we ons huis nog Konden verhuren. We hadden een voor een lange tijd een huurder maar dat kon niet doorgaan, daarom zijn we hiermee superblij.

Nog 3 weken!

2009-12-22T12:40:00.000+01:00

Het is vandaag 22 december. Nog drieeneenhalve week en dan vertrekken we (15 januari) naar Tenerife! Daar ligt het schip nu voor een opknap beurt en monsteren we aan. Het zijn op dit moment voor ons vreemde dagen. Steeds als je iemand gedag zegt denk je, oja, zie ik jou nog voor de 15e? Verder zorgt het koude sneeuwweer voor een oerhollands plaatje maar is het raar te bedenken dat je over een paar weken in de zon bent. Maar.. we beginnen er steeds meer zin in te krijgen. Hoe dichter bij het komt, hoe meer we ons overal gaan inleven en hoe meer zin we weer krijgen om te vertrekken. Nou we houden jullie op de hoogte....

Introductieweekend Mercyships

2009-04-28T11:48:00.000+02:00

Onlangs hadden we onze eerste ontmoeting met het werk op Mercyships. We gingen naar een Europees introductieweekend. Het was heel leuk om mensen uit allerlei landen te ontmoeten die op zoek waren naar Gods leiding in hun leven. We zagen filmpjes, we konden vragen stellen aan mensen die eerder op het schip gewerkt hadden. We werden erbij bepaald dat God met iedereen bezig is en op verschillende manieren spreekt. Omdat wij al wisten dat we aangenomen waren op het schip was het een goede mogelijkheid om meer te weten te komen over onze functies. Harmen als Deck-hand hoorde dat zijn functie leuker wordt dan hij tot nu toe dacht. En ik zag dat er heel professioneel gewerkt werdt in de dental-clinic. Thuis gekomen zijn we meteen begonnen met nog wat pratische regeldingen. We houden jullie op de hoogte!

Nieuwe blog

2009-04-28T11:17:00.000+02:00

Omdat we in januari 2010 willen vertrekken met Mercyships starten we deze web-log. We hopen dat we hiermee jullie op de hoogte kunnen houden van dingen die we meemaken. Dus om leuke nieuwtjes te lezen of foto's te bekijken moet je hier zijn! Zou Harmen deze sprong ook in Afrika wagen?